Historia łożysk

Historia łożysk rozpoczęła się w czasach neolitu. Użytkowano wówczas proste łożyska ślizgowe z kamienia. W IV w. p.n.e. grecki inżynier Diades stworzył konstrukcję oblężniczą. Była ona wzorem w produkcji łożysk tocznych.

W historii łożysk rolę odegrał Arystoteles. W IV w. p.n.e. pierwszy zbadał zjawisko zmniejszania oporów tarcia. Opracował on teorię tarcia tocznego. Do II w.p.n.e. postępy w zmniejszaniu oporów tarcia dokonywali starożytni Egipcjanie i Asyryjczycy, transportując bloki skalne i machiny oblężnicze.

Około 100 roku p.n.e. duńscy rzemieślnicy opracowali swoistego rodzaju łożyska toczne. Miały one postać drewnianych wałeczków, mocowanych w wozach wokół osi. W I w n.e. Rzymianie stosowali pierwsze łożyska kulkowe (z drewnianymi kulkami).

Znaczącą rolę w historii łożysk odegrał Leonardo da Vinci. Leonardo da Vinci wykonał projekty łożysk. Wówczas poziom technologii nie umożliwiał jednak skonstruowania łożysk.

W XVIII wieku patent na łożysko otrzymał Philip Vaughan. Kilkaset lat później, w 1880 roku pomysł L. da Vinci’ego został wykorzystany w powstaniu łożyska kulkowego. Osiągnięty na przestrzeni XIX i XX wieku postęp technologiczny doprowadził do udoskonalenia produkcji, a tym samym podniesienia jakości łożysk.

 Autor: Angelika Kulas